Propaganda

Stalin, warto zauważyć, korzystał z innych środków propagandowych niż Hitler i Mussolini, przecież mu współcześni. Jego głównym motywem była apelacja do uczuć nacjonalistycznych rodaków – robotników. Odnosił się do dumy narodowej nie chciał jakiejkolwiek pomocy z zagranicy. Po wydaleniu Trockiego nie miał przeciwnika, więc miał duże pole do popisu. Spowodowało to możliwość prowadzenia odpowiedniej kampanii. Wtedy to właśnie powstał etos pracy, wprowadzono gospodarkę planową, powstała ideologia stachanowców. Głównym propagatorem tych elementów stało się kino. Było ono ówcześnie coraz bardziej dostępne przeciętnym użytkownikom. Ważna była literatura, która indoktrynowała młodzież. Nie bez znaczenia była także architektura, na przykład metro moskiewskie, posągi wodza, rzeźby zwycięstwa, a także wiele innych budowli szerzących kult jednostki. W tym miejscu warto zacytować słowa Pawła Wieczorkowicza, który powiedział: „Wielcy dyktatorzy uznają gigantyczną propagandową rolę kina. Zwłaszcza w pełnym analfabetów Związku Radzieckim z treścią propagandową docierał tylko film i plakat”. Można spokojnie stwierdzić, że jedną charakterystycznych cech stalinizmu było wykorzystywanie propagandy w walce politycznej i atakach na przeciwników komunizmu. Takim przykładem może być wydarzenie dotyczące sprawy lekarzy kremlowskich, które odbyło się 13 stycznia 1953 roku. Wtedy to gazeta „Prawda” opublikowała informacje o „spisku lekarzy”, którzy mieli rzekomo zamiar zabić przywódców Związku Radzieckiego poprzez odmówienie leczenia, bądź też niewłaściwe leczenie. Oczywiście okazało się, że była to prowokacja Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ZSRR, które to polecił Stalin).