A A A

Nazizm i faszyzm

Pisząc o propagandzie nie można nie wspomnieć o nazizmie i o faszyzmie, a co za tym idzie o Adolfie Hitlerze. Tenże faszysta już od swoich korzeni wyspecjalizował się w tematyce antyżydowskiej. Do szerzenia swojej nienawiści korzystał z ulotek propagandowych, a nawet wydał gazetę. Napisał książkę – Mein Kampf – w której zauważa się jednoznacznie jak bardzo doceniał rolę propagandy jako idealnego środka do osiągania władzy, jego głównego celu. Oczywiście nie mógłby tego wszystkiego zrobić sam. Miał wokół siebie ludzi, którzy znali się na różnych technikach manipulacji. Oni właśnie tworzyli tę ideologię oraz wprowadzali ją w życie. Wtedy właśnie powstawały masowo specjalne stacje radiowe stworzone do szerzenia propagandy. Powstały nawet specjalne radioodbiorniki, które nastawione były na odbieranie tylko jednej fali. Wiadomo jakiej. Już wtedy jednym z narzędzi propagandy było kino, w którym to prezentowano przeróżne filmy o tematyce sportowej. W tym przypadku miały na celu pokazanie świetnie wysportowanych aryjczyków- jedynej słusznej rasy. Ważne również były plakaty, przepełnione karykaturami Żydów zawierające chwytliwe slogany. Hitler był bardzo kreatywny, ponieważ korzystał też z masowych widowisk, parad, wieców oraz zawodów sportowych.

Z drugiej strony mamy jeszcze Benito Mussoliniego, który jak wiadomo, był ducem Włoch oraz ich premierem. On właśnie słynął ze swoich talentów oratorskich, przepełnionych płomiennymi przemówieniami, które idealnie wpływały na społeczeństwo. Ona także posługiwał się kinem.

Propaganda ma taką historię, że możemy nawet mówić o pierwszym ministrze propagandy, którym to był większości znany Joseph Goebbels działający w latach 1928-1945 w Trzeciej Rzeszy. Żył w latach 1897-1945. To właśnie on ustanowił zasady propagandy goebbelsowskiej, które, mimo że wielokrotnie modyfikowane, wykorzystywane były w kolejnych latach przez przeróżne reżimy totalitarne. Warto zauważyć, że plakaty z czasów drugiej wojny światowej – i tu nieważne czy faszystowskie czy socjalistyczne, są przez nas do dziś podziwiane jako wyraz jednoznaczności i niejednoznaczności, a dobitności jednocześnie.